ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΪΑΣ - Του Γιάννη Αγγελίδη

Βγήκα σήμερα το πρωί να πάω στη Ρηγίλλης που ξαναζωντάνεψε εδώ και αρκετές μέρες για τις ανάγκες των εκλογών .

Σάββατο πρωί , κανονική η κίνηση , μαγαζιά ανοιχτά , κόσμος που ή πήγαινε στις δουλειές που είχε ή πήγαινε για μπανάκι .

Μια ατμόσφαιρα χαλαρή, καλοκαιρινή, τίποτα το εξαιρετικό .

Ανησύχησα .

Σε μια βδομάδα κρίνεται η τύχη της χώρας , κι αν δεν δεις τηλεόραση καθόλου , υπάρχει περίπτωση να μην αντιληφθείς ότι σε 7 μέρες έχουμε τις δυσκολότερες εκλογές ίσως της μεταπολιτευτικής ιστορίας του τόπου .

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν εκπέμπει ένταση, ανησυχία, εγρήγορση, προσμονή .

Τίποτα .
Θερινή ραστώνη .

Και βέβαια το έχουνε ρίξει οι περισσότεροι στο τρα λα λα , σαν να μη συμβαίνει τίποτα, και τα προς συζήτηση θέματα εξαντλούνται ή στις σφαλιάρες που έριξε ο Κασιδιάρης ή με το euro 2012 . Μην το ξεχνάμε έχουμε και μπάλα .

Κάποιοι γραφικοί παλαβοί εθελοντές απέμειναν να ασχολούνται αυτό το τελευταίο προ των εκλογών Σαββατοκύριακο .

Υπάλληλοι κομματικών οργανώσεων ή επιδοτούμενων ιδρυμάτων ελέω Σαββατοκύριακου αντί να προσέλθουν εθελοντικά να προσφέρουν βοήθεια κάθονται σπιτάκι τους διότι : ααααα ο εργαζόμενος εδώ δουλεύει 5νθήμερο .

Όμως ο Βεζούβιος καραδοκεί και στην δική μας περίπτωση δεν θα εκραγεί απότομα , χωρίς προειδοποίηση .

Είναι προγραμματισμένος να εκραγεί στις 17/6 .

Και επιπλέον μας έχει δοθεί η δυνατότητα η δική μας συλλογική δουλειά να αποτρέψει την έκρηξη του .

Και ‘μείς τι κάνουμε ;

ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ 5ΝΘΗΜΕΡΟ .

Έφτασα Ρηγίλλης φορτωμένος αυτές τις μελαγχολικές σκέψεις και ανήσυχος για τα μελλούμενα .

Μπαίνοντας μέσα αναθάρρησα .

Είδα κόσμο, την Βιβή, την Φωτεινή, την Μάχη, τον Νεκτάριο, την Ξένια, την Νάνση,   τον Θοδωρή, τον Γιώργο, τον Γιάννη, νέα παιδιά άνεργα ή χαμηλόμισθα , συνταξιούχους , νοικοκυρές με οικογένεια και υποχρεώσεις , υποψήφιους βουλευτές , να έχουν έρθει Σαββατιάτικα ( και να δηλώνουν πως θα έρθουν και αύριο κι ας είναι Κυριακή ) να βοηθήσουν όπου και όπως μπορούν .  

Και με συνεπήρε η διάθεση τους, μου έδωσε κουράγιο πως ο αγώνας μας δεν θα πάει χαμένος.

Και σκέφτηκα τις διαφορές που υπάρχουν.

Δύο κόσμοι στον ίδιο χώρο.

Από την μια αυτοί που κάθονται στον καναπέ τους αμέριμνοι, αδιάφοροι, δήθεν παράγοντες που όμως περιμένουν το κάτι τις τους την επαύριο των εκλογών και φυσικά θα είναι πανέτοιμοι να κάνουν την κριτική τους.

Και από την άλλοι χιλιάδες ανώνυμοι εθελοντές σε όλοι την Ελλάδα που τρέχουν σαν τα κουνέλια να καλύψουν την ανεπάρκεια των «επαγγελματιών» χωρίς να περιμένουν τίποτα.

Ευγνωμοσύνη και μόνο αρμόζει σε όλους αυτούς που παλεύουν να αποτρέψουν την έκρηξη του ηφαιστείου και οι υπόλοιποι προτείνω να πεταχτούν μέσα στο ηφαίστειο για αυτοκάθαρση.